شب سردی است، و من افسرده.

                      راه دوری است، و پايی خسته.

                                 تيرگی هست و چراغی مرده.

                                               می كنم، تنها، از جاده عبور.

                                                                     دور ماندند زمن آدمها.

سايه ای از سر ديوار گذشت،

                   غمی افزود مرا بر غمها.

                             فكر تاريكی و اين ويرانی

                                           بی خبر آمد تا با دل من

                                                        قصه ها ساز كند پنهانی.

نيست رنگی كه بگويد با من

             اندكی صبر، سحر نزديك است.

                                هر دم اين بانگ برآرم از دل:

                                        وای اين شب چقدر تاريك است!

                                                          خنده ای كو كه به دل انگيزم؟

قطره ای كو كه به دريا ريزم؟

                   صخره ای كو كه بدان آويزم؟

                            مثل اين است كه شب نمناك است.

                                               ديگران را هم غم هست به دل،

                                                        غم من، نیز، غمی غمناك است

بنویس بر یاس کبود

بنویس بر باور رود

بنویس از من بنویس

بنویس عاشق یکی بود

بنویس بنویس بنویس

آه ... قصه بگو

از این عاشق دور

تو از این تنهای صبور

بی تو شکست چو جام بلور

بنویس بر یاس سپید

بنویس از عشق و امید

بنویس دیوانه ی تو

به خود از عشق تو رسید

بنویس بنویس بنویس

تو موج غرور این دل سنگ صبور

بنویس از آنکه چو اشک

از دیده چکید به گونه دوید

بنویس دنیای منی

همه ی رویای منی

منم و بی تابی موج

تو هنوز دریای منی

بنویس بنویس بنویس

غریبونه شکستم

من ایتجا تک و تنها

دل خسته ترینم

در این گوشه ی دنیا

ای بی خبر از عشق

نداری خبر از من

روزی تو میایی

نمانده اثر از من

بنویس دنیای منی

همه ی رویای منی

منم و بی تابی موج

تو هنوز دریای منی

بنویس بنویس بنویس

بنویس بر یاس کبود

بنویس بر باور رود

بنویس از من بنویس

بنویس عاشق یکی بود

بنویس بنویس بنویس

بنویس بر یاس کبود

بنویس بر باور رود

بنویس از من بنویس

بنویس عاشق یکی بود

بنویس بنویس بنویس

آه ... قصه بگو

از این عاشق دور

تو از این تنهای صبور

بی تو شکست چو جام بلور

بنویس بر یاس سپید

بنویس از عشق و امید

بنویس دیوانه ی تو

به خود از عشق تو رسید

بنویس بنویس بنویس

تو موج غرور این دل سنگ صبور

بنویس از آنکه چو اشک

از دیده چکید به گونه دوید

بنویس دنیای منی

همه ی رویای منی

منم و بی تابی موج

تو هنوز دریای منی

بنویس بنویس بنویس

غریبونه شکستم

من ایتجا تک و تنها

دل خسته ترینم

در این گوشه ی دنیا

ای بی خبر از عشق

نداری خبر از من

روزی تو میایی

نمانده اثر از من

بنویس دنیای منی

همه ی رویای منی

منم و بی تابی موج

تو هنوز دریای منی

بنویس بنویس بنویس

بنویس بر یاس کبود

بنویس بر باور رود

بنویس از من بنویس

بنویس عاشق یکی بود

بنویس بنویس بنویس

من ادعا نمی کنم همواره به یاد کسانی هستم که دوستشان دارم ولی می توانم ادعا کنم که لحظاتی که به یادشان نیستم نیزدوستشان دارم
  

من نمی دونم

آخه چرا آدمها همه چیه زندگیت رو تشکیل می دن یا بهتره بگم

چرا اجازه می دی یه نفر انقدر همه چیزت بشه که بدون اون حوصله ات سر بره

نتونی برنامه داشته باشی

منتظر اظهار نظر های اون باشی؟

از همه بد تر تمام دوست ها و یادگار های گذشته ات رو براش فدا کنی برای کسی

که اصلآ مثل تو نیست.!

برای کسی که احتما لآ تو حکم پاک کن زندگیش رو داری.........

دلت گرفته .مگه نه؟

این نیز بگذرد........................................................................

براي کشتن يک پرنده يک قيچي کافي ست. لازم نيست آن را در قلبش فرو کني يا گلويش را با آن بشکافي. پرهايش را بزن... خاطره پريدن با او کاري مي کند که خودش را به اعماق دره ها پرت کند
 

چارلي چاپلين: در دنيا جاي كافي براي همه هست پس بجاي اينكه جاي كسي را بگيري سعي كن جاي خودت را پيدا كني
  

وقتي با کسي که عاشقشي روبرو ميشي.. قلبت تندتر ميزنه

ولي وقتي با کسي که دوستش داري روبرو ميشي فقط خوشحال ميشي..

واژه اسکارن اولین بار در سوئد به

خاک مخلوط پیچیده ای از مواد معدنی، آلی و موجودات زنده است. خاک یکی از محصولات محیط است که دائماً در معرض تغییر و نمو قرار دارد. خاک همیشه و در همه حال توسعه می یابد حال یا به آهستگی در خاک چیست؟ ( محیط زیست )

من حسن رجبی دانشجوی رشته زمین شناسی  دانشگاه ازاد زرند هستم از امروز من در خدمت شما هستم امیدوارم  بتونم با مطالب خوب برای توسعه علم زمین شناسی موثر باشم .                        hrh gharibeh@yahoo.cm 

برخى ازمحققان فرانسوى شواهد قانع‌کننده اى به دست آورده‌اند مبنى بر اينکه برخى دايناسورها قادر به شنا کردن بوده‌اند.  ردپاهاى به جا مانده در مسافتى ‪۱۵ مترى در حوضه "کامروس" اسپانيا پيدا شده که زمانى يک درياچه وسيع بوده است. محققان مى‌گويند حالت به جا مانده نشان مى‌دهد که حيوان در آبى به عمق سه متر در حال شنا بوده که پاهايش را به سطح درياچه مى‌ساييده است. گروه محققان فرانسوى در مقاله‌اى که در مجله "ژئولوژى" چاپ شده است، مى‌نويسند قدمت اين رد پاها در حدود ‪ ۱۲۵ميليون سال است. اين رد پاها که سه تا چهار سال قبل کشف شده را يک دايناسور بزرگ گوشتخوار که روى دو پا راه مى‌رفته برجاى گذاشته است. محققان دانشگاه نانت فرانسه که در اين کشف شرکت داشته‌اند مى‌گويند رد پاها خيلى منحصر به فرد هستند و شباهت زيادى به رد پاهاى ناشى از گام برداشتن بر زمين ندارند. در اين ردها شکل پا مشاهده نمى‌شود، بنابراين محققان مذکور نتيجه‌گيرى کرده‌اند که وزن حيوان روى آب بوده و پاهايش زمين را خراش مى‌داده است. اين سوال که آيا دايناسورها قادر به شنا کردن بوده‌اند يا خير مدت‌ها بى پاسخ مانده بود. تحقيقات درباره آناتومى و زيست شناسى دايناسورها حاکى بود که امکان شناکردن آنها وجود داشته، اما شواهد عينى مشخصى در اين زمينه در دست نبود. محققان مطالعه حاضر آن را "به نهايت مهيج" توصيف کرده‌اند و گفتند نخستين شواهد قانع‌کننده از قدرت دايناسورها براى شنا را فراهم کرده است.